- 
Outburst tourverslag USA Juli 2003

Zaterdag 19-7-2003

Ja, eindelijk is het dan zover, we gaan naar Amerika om te spelen. Naast de twee optredens
die we gaan doen hebben we besloten om er ook nog wat vakantie aan vast te plakken, we
zijn er tenslotte toch. Om 6.00 's ochtends brengt de taxi ons naar Schiphol. Daaraangekomen blijkt dat half Nederland heeft besloten om vandaag met het vliegtuig op vakantie te gaan. De wachtrij voor de incheckbalie staat tot ver in de gang naar de andere terminal. Maar met een beetje elkaar pesten (de badslippers van Stan vliegen de hele hal door) dood je al heel wat tijd en zo zijn we toch nog ruim op tijd met inchecken. Nadat iedereen zijn McDonalds ontbijt heeft verorberd gaan we naar de juiste gate om te
proberen onze stoelen bij elkaar te krijgen. Wegens het overboeken van de vlucht zitten
we niet bij elkaar. De KLM trut die de boardingpass controleert meldt ons bits dat we niet bij elkaar kunnen zitten, terwijl we wel vantevoren stoelen hebben gereserveerd die naast elkaar staan!!! Als even later Rachel het bij een andere KLM persoon probeert wil hij ons helpen maar dat wordt gedwarsboomd door diezelfde trut. Thanks for nothing!!! De vlucht zelf verloopt zonder noemenswaardige turbulentie en andere gebeurtenissen. Om 11.30 lokale tijd zet de piloot de Boeing 747 aan de grond en zijn we in Chicago. Wegens mijn eerdere ervaringen met de douane in Chicago hebben we ons in twee groepen opgesplitst
en ervoor gezorgd dat ons verhaal (we gaan jammen met vrienden) klopt met dat van onze contactpersoon in Chicago. Dit omdat we niet in het bezit zijn van een (dure)
werkvergunning. Maar geheel in tegenstelling tot mijn verwachting heeft de douane er vandaag geen zin in en staan we zo buiten, de eerste hamburger weghappend.
De goedkoopste manier om in downtown Chicago te komen vanaf
O'Hare international airport is de metro. Voor $ 1,50 per persoon zijn we 40 minuten
later op de plek waar we moeten zijn en is het nog en blok of vier lopen naar het hotel, dat vlak achter de John Hancock tower ligt (door ons liefkozend Mount Doom genaamd). Deze toren is met zijn 97 verdiepingen maar een metertje of tien lager dan de hoogste toren van de USA; de Sears tower die een paar mijl verderop staat. Als het bewolkt is dan moeten de wolken om de toren heen en dat ziet er prachtig maar ook heel evil uit! Maar goed. Na de hotelkamers naar onze wens te hebben ingericht en onszelf te hebben ontdaan van smerige luchtjes is het tijd om de stad in te gaan. Je loopt constant met je kop omhoog te kijken naar al die hoge gebouwen. Ha, ze kunnen in Tilburg nog zo trots zijn op de hoogste woontoren van Nederland, het is een spijkertje in vergelijking met de joekels die hier staan.

 

Voor onze eerste maaltijd gaan we naar BBQ restaurant Dick's Last Resort.Onbeschofter (op een vermakelijke manier) kun je het niet krijgen. Het bedienend personeel scheld regelmatig klanten uit die nog niet aan de
beurt zijn, echt hilarisch. Op het bordje bij de deur staat dan ook; "No dress code, no cover, no class". Very entertaining, zeker met alle opgetutte vrouwen die hier vrijgezellenfeestjes komen vieren. Zo tegen 22.00 begeven we ons naar de Navy Pier waar het om 22.15 vuurwerk is. Het 20 minuten durende spektakel loopt volledig synchroon met de muziek die op de pier wordt gedraaid en volgens onze voorzichtige inschatting wordt
er toch zeker voor een miljoen dollar de lucht ingeschoten. En dat elke zaterdag en woensdag in juli en augustus!!! Waanzinning mooi! Daarna

verkijken we ons op de te lopen afstand naar het hotel en valt iedereen afgepeigerd om 23.30 (6.30 Nederlandse tijd) in bed.


Zondag 20-7-2003

Na een intensieve dag als gisteren zou je denken dat iedereen tot 12.00 in zijn nest blijft liggen. Om 10.00 zitten we echter al bij Johnny Rockets (een jaren vijftig restaurant) om de eerste van de vele met eieren overladen ontbijten naar binnen te werken. De rest van de dag brengen we door in het gigantisch grote Field museum (met het grootste, meest complete T-Rex skelet) gevolgd door een bezoek aan het

 

 






Buckingham Fountain alwaar we met de hand in de broek en Married With Children neuriend op de foto gaan. Door enkele Chicagoans is ons aangeraden de stuffed pizza te proberen en dus gaan we naar Giordano's om die pizzataart eens te proberen. Jos, Stan en ik bestellen samen een pizza die goed moet zijn voor 4-6personen. En hoe hard we het ook probeerden, er bleef één klein stukje over. We really tried!!! De
rest van de avond hebben we al pilzend doorgebracht in Pippin's Tavern. Om 24.00 was het dan zover, bassist Tijn was jarig. De aanwezige Amerikanen kekend verbaasd op toen wij luidkeels Lang Zal Hij Leven inzetten. Ze zijn dat trouwens helemaal niet gewend, dat spontane zingen. Wij hebben geloof ik wel alle klassiekers (ook Hazes e.d.) voorbij laten

komen, ha ha! Het begon mij op dit moment op te vallen dat Tijn al 2 dagen bier aan het drinken was. Speciaal voor deze sjaak zet ik altijd twee flessen rode wijn op onze rider! Dat moet nu dus vervangen gaan worden door twaalf flessen Corona. ;-)

Maandag 21-7-2003

Vandaag onmoeten we Doug, diegene die samen met Rodney de band Macabre managed en ook verantwoordelijk is voor het optreden op woensdag.
Om 12.00 's middags zitten we dan weer aan de pils op het strand van Chicago aan Lake Michigan. Na een wandeling door Lincoln Park en de daarbij behorende Zoo (een van de
weinige die nog gratis is) stelt Doug voor om naar Wicker Park te gaan. In dit alternatieve gebied bevinden zich veel 'andere' winkels en kroegen. We vleien ons neer op het terras van het Pontiac Cafe, dat gevestigd is in een oude garage. Na een half uurtje meldt zich de
eerste van de vele vrienden en kennissen van Doug, Kevin Sharpe. Na enkele minuten werd me duidelijk waarom ik die naam kende; Kevin is zanger geweest van Brutal Truth en doet nu nog een naamloos project met King Buzzo (o.a. Melvins, Tomahawk). Ook in het Pontiac Cafe ontkomen we niet aan de hamburgers en dus laten we ons die goed smaken. Enige tijd later

verplaatsen we ons via enkele shops (tja, als er een vrouw bij is...) en Reckless Records naar een ander cafe waar de jukebox gelijk wordt overgenomen door Stan. Dolle pret in dit etablissement. Enkele locals dringen erop aan voor ons de tamales (mexicaans gerecht) te betalen, die door twee kleine Mexicanen die van kroeg naar kroeg gaan, worden verkocht.
Door dit spicy gerecht stijgt de bieromzet nog meer. Om 21.00 verplaatst het feest zich
naar de woning van Kevin en plunderen we zijn koel- en platenkast. Doug is dan even op en neer geweest naar zijn woning en heeft de nieuwe plaat van Macabre bij zich. In zwaar benevelde toestand, hangend in de banken, laten we het op ons afkomen. Klinkt goed die nieuwe, maar veel kan ik me er nu niet meer van herinneren. Even later komen we erachter hoeveel mensen er in de Cadillac van Doug passen; acht dus. Even voor één uur is bij
iedereen het lichtje weer uit.

Dinsdag 22-7-2003

De ochtend brengen we door als iedere andere; ontbijtend bij Johnny Rockets. Vroeg in de middag begeven we ons via enkele groten winkels en winkelcentra (ooit een larger-than-life Darth Vader van Lego gezien? In de North Point Mall is hij niet de enige) naar de rondvaartboot. In anderhalf uur vertelt de grappige (droge humor) gids ons alles over de architectuur van de hoge gebouwen, vanaf het meer en ook de rivier.
Hierna brengen we een bezoek aan the House Of Blues waar Doug's vriendin Brett werkt. Zij laat ons de zaal zien en zou ons graag een grotere tour geven maar aangezien Justin Timberlake 's avonds optreedt, houdt het bij de aanblik van de prachtige zaal op. Maar even naar Boston Blackie's dan voor de lekkerste hamburger ter wereld (of niet Stan?). Van Doug hebben we vernomen dat Alice Cooper optreed op de Navy Pier. Daar aangekomen blijkt een kaartje $ 40 te kosten. Die drinken we liever op! Dus maar op zoek naar die Coyote Ugly club die Serge ergens op een flyer had zien staan. Net als in de film stond erbij. Nou, dat wilden we wel zien. Na een dikke vette onweersbui hadden we het nog niet gevonden en zijn we maar bij ESPN Zone naar binnen gegaan. Naast een bar en restaurant hebben ze hier ook een enorme automatenhal. Dus maar even op de mountainbike en motor gezeten. Erg grappig als je aangeschoten bent. De zeer vriendelijke barman heeft intussen van de  
rest gehoord dat we naar een kroeg met mooie vrouwen op zoek zijn en hij stuurt ons naar een buurtkroegje 'waar twee enorm lekker wijven werken'. Dat de beste man dezelfde smaak heeft als wij zien we gelijk als we daar binnenkomen, er staan daar toch twee slavische schoonheden achter de bar! Damn! En wat ook opviel was dat er verder geen vrouwen aanwezig waren. Blijkbaar waren wij niet de enigen die daar alleen vanwege het vrouwelijk schoon kwamen...

Woensdag 23-7-2003

Whoehoe! Vandaag is het zover! Ons eerste optreden buiten Nederland. Maar eerst moet Jos nog een gitaar gaan kopen. We begeven ons naar het Guitar Centre in het noordelijke gedeelte van Chicago. Deze kleine winkel hangt en staat bomvol instrumenten en iedereen zat ook gelijk in zijn eigen afdeling, mij, Stan en Rachel achterlatend. Toch handig als je zanger bent... Doordat het een tijdje zal gaan duren besluiten Stan en ik de buurt maar even te verkennen maar veel interessants is er niet te zien en dus zitten we al snel in de lokale Kentucky Fried Chicken een aantal chickenwings naar binnen te stouwen. Rond vijf uur heeft iedereen zijn shopping bij Guitar Centre wel gedaan en is eigenlijk vooral de verkoper degene met de breedste glimlach (toch zo'n 800 dollar daar achtergelaten). Maar, Jos heeft wel een mooie Schechter gitaar gekocht (met 18 billekes erop, ghe ghe). Om 19.00 pikt Doug ons op bij het hotel en passen er dus niet alleen 8 mensen in die auto maar ook nog eens drie gitaren en drumspullen. De rit naar Night Cap duurt een half uur en iedereen is dus erg blij als we er zijn. Eenmaal in de zaal blijkt dat er van de afspraken niets klopt. Er staan in een keer vijf bands in plaats van drie en volgens stagemanager Mozes moet iedere band $25 betalen om te mogen spelen. Een telefoontje van Doug naar diegene die verantwoordelijk is voor de programmering (Scott van Rebel Radio) biedt uitkomst; wij hoeven niet te betalen en we spelen als vierde van de vijf. Maar goed, het is inmiddels 20.45 en om 21.00 moet de eerste band beginnen. De band die zijn spullen op het veel te kleine podium heeft staan zou eigenlijk als vierde spelen maar speelt nu als eerste. De geluidsman laat echter nog tot 21.30 op zich wachten en Soundmob begint ook dan pas te spelen. Wel veel langer dan de geplande 30 minuten. Soms krijg je zin om de bands die zich niet aan de afspraken te houden even heel erg duidelijk te maken dat ze niet professioneel bezig zijn door zelf voor stagemanager te gaan spelen, maar aangezien Mozes nog een kop groter is dan ik (en ik ben 1,90) laat ik dat maar gebeuren. Na Soundmob gaat de complete backline van het podium af en bouwt What zijn spullen op. Deze gasten houden zich wel aan de 30 minuten en spelen een aggressieve vorm van nu-metal. Het oude lullen kwartet Pist vermaakt ons daarna met typische Chicago street metal (plak alle langzame stukken uit grindcore nummers aan elkaar en je hebt een aardig beeld van de stijl). Van hen lenen we ook de complete backline en dus zijn we hierna aan de beurt. Ondertussen zijn de drummer en zanger/bassist van Enslaved
ook binnen en zij zijn al behoorlijk dronken/melig. Hun vlucht had 3,5 uur vertraging en die tijd hebben ze gedood met zuipen. Erg grappige lui, maar nu gaan wij onze 30 minuten doen. Het podium is zo klein dat iedereen gedwongen wordt om op zijn eigen plek te blijven staan. Best wel lastig met vier driftig headbangende muzikanten vooraan. Het optreden zelf gaat als een speer en soms zelfs zo snel dat ik door de slechte monitors er wat naast ga zingen. Dat valt echter niemand op en na het optreden komt nagenoeg iedere aanwezige aan één van ons vertellen hoe geweldig ze het wel niet vonden. Voor ons gevoel ging het inderdaad
lekker maar super? Neuh. De geplande vijfde band heeft inmiddels de biezen alweer gepakt
en is de reis van 150 mijl naar huis weer begonnen. Blijkbaar hadden ze niet zoveel zin om om 0.30 te moet gaan spelen voor een half gevulde zaal. Onze 'roadmanager' Doug steekt nog steeds zijn bewondering niet onder stoelen of banken. Hij kende alleen maar de cd en vond het fantastisch. Ook Enslaved drummer Kato komt gelijk op me af en wil graag de cd hebben. Hij vond het zelfs zo goed dat hij gaat proberen ons op het Noorse Inferno festival te krijgen. Sweet!!! Maar, nuchter als we zijn, eerst zien, dan geloven. Als iedereen rond 2.00 erg kleine oogjes heeft gekregen begeven we ons naar het hotel om daar na wat onderbroekenlol (letterlijk) rond 3.00 in slaap te vallen. Morgen naar Milwaukee.

Donderdag 24-7-2003

En wat een verrassing; we ontbijten weer bij Johnny Rockets. Helaas is het knappe serveerstertje Lilly vandaag niet aan het werk anders hadden we volgens mij wel JR shirts gekregen. Om 12.50 nemen we de trein naar Milwaukee. Vanuit de trein (de NS kan trouwens nog veel leren van Amtrak; alle treinen rijden op tijd en in de trein heb je meer dan genoeg ruimte voor jezelf en de bagage) kun je mooi de stad bekijken. Nog voordat we de stad uit
zijn komt er een railtender langs die eruit ziet als Danny Kaye en zich eigenlijk ook zo gedraagt. Deze man spoot ketchup op Arvid's shirt zonder dat hij het doorhad. We lagen allemaal in een deuk toen bleek dat het ketchup spoor een dik rood touwtje bleek te zijn. Hilarisch, zeker de verbaasde blik van Arvid. Even later huilde er een klein jongetje en kwam de man met een hamer het treinstel in. "Where's the screaming kid?" riep hij luid en wederom hielden wij het niet droog. Maar de droogste grap moest nog komen. Passagier: "Do you have M&M's", railtender; "No, sorry ma'am, but I do have some W&W's". Dit leidde tot een staande ovatie van onze kant die de beste man wel kon waarderen. Door al dit vermaak vergaten we bijna naar buiten te kijken maar eigenlijk is het landschap niet veel anders dan het Nederlandse; veel gras, mais en koeien. Na anderhalf uur komen we in Milwaukee en gaan we met de taxi naar het hotel.

Aangezien ik al eerder in Milwaukee was
geweest wist ik nog wel een goede tent om te eten en drinken (zuipen); Brew City BBQ. De
ober aldaar keek niet op van onze zwarte kleding en lange haar. De Harley Davidson fabriek staat in Milwaukee en dat trekt nogal wat bikers aan. Normaal gesproken als een Amerikaan aan je vraagt waar je vandaan komt antwoord deze vaak; "oh yeah, I've been to Amsterdam". Zucht. Des te vermakelijker was het dat deze man vertelde dat hij op Ameland was geweest. Gelijk punten scoren bij ons dus. Drie uur later hadden we ongeveer $300
achter de kiezen en begaven we ons op de weg terug naar het hotel. Serge, Stan en ik besloten de club verderop bij het hotel te checken. In The Rave speelden drie punkrock bands waarvan alleen de hoofdact echt goed

was. Dus als je de naam Allister ergens tegen komt; check it out. De pils werd hier overigens duur betaald; $ 5,5 per stuk voor 0,4 liter. En gelijk hadden we een mooi polsbandje met roze olifantjes erop (no shit!!!) als bewijs dat we de 21 voorbij waren. De club zelf was te vergelijken met de Effenaar, zelfde grootte, zelfde 'stijl' inrichting. Alleen het publiek was erg jong en waarschijnlijk 70/30 meisjes/jongens. Hier wil ik ook wel eens spelen!!!


Vrijdag 25-7-2003

We zijn er inmiddels achter gekomen dat we in een hotel zitten waar veel bands zitten die
ook op het Milwaukee Metal Fest spelen; Strapping Young Lad, Naglfar en Skinless zijn slechts enkele van de vele namen. Omdat in het contract stond dat we voor 13.00 onze merchandise moesten inleveren gaan we snel naar de US Cellullar Arena. Deze zaal is normaal gesproken een basketball arena voor de Milwaukee Bucks maar vandaag en morgen staan er podia en metalmerchandise kraampjes.

Een blik op het tijdschema leert ons dat we om 20.00 op het hoofdpodium staan. Hell yeah!
Hoe dat mogelijk is, don't know, don't care. Wij spelen op het hoofdpodium!!! Het hoofdpodium bestaat uit twee gedeeltes/aparte podia. Als de band links klaar is begint de band recht en gaat de volgende band links opbouwen. Op die manier kunnen er veel bands op één dag spelen.... Het is echter onvoorstelbaar hoe sommige bandjes zich door hun set heen worstelen. Je hebt maar 20 minuten en dan ga je covers spelen of bandleden voorstellen.
Dat snap je toch niet? We vermaken ons
| verder met een beetje bier drinken, een
enkele goede band zien en vooral alle kraampjes afstruinen. Deze trip naar de USA is voor mij in ieder geval wat duruder uitgevallen vanwege de de cd aanschaf. Maar fuck that! Op

het begin van de avond wordt het programma interessanter en geeft onze vrienden van Macabre een show weg die ik liever niet had gezien. Pijnlijk. En iets later dan gepland stappen we om 20.45 zonder soundcheck het podium op. Op het moment dat Summer Dying (goede band overigens!) hun 'thank you and goddbye' doet, tikt Serge af en knallen we als een dolle uit de startblokken. Er staat op dat moment een aardige hoeveelheid mensen recht voor ons podium en de rest
van de zaal is ook goed gevuld. Omdat we maar 20 minuten hebben, beperk ik mijn gouwehoer tot 'we're Outburst from Holland, thank you' in de aantallen secondes pauze tussen de nummers. Afgezien van een aantal foutjes rammen we de set er met een ongenadig tempo doorheen en na 20 minuten komt er dan van de licht verbijsterde gezichten in het publiek
een aardig applaus los. Kennelijk ging het er toch wat heftiger aan toe dan menig toeschouwer had verwacht. Voor een band die niemand kent daar, vond ik de respons nogal enthousiast. Hell yeah. Er zit trouwens nog een aardig anekdote aan dit optreden vast. Van tevoren was gepland dat Serge de bekkens zou lenen van Enslaved. Een uurtje voordat we moesten spelen was er echter van hen nog geen enkel spoor. Daarop regelde manager Doug wel snel iets met een vriend van hem die ook moest spelen. Die vriend bleek Dave Grave te zijn van de grindcore legende Repulsion. Er zijn maar weinig bands waar Serge warm voor loopt en voor Repulsion wordt onze drummer een serieuze concurrent voor de zon. Je had zijn gezicht moeten zien toen Doug met Dave kwam aanlopen. Geweldig! Maar goed, de rest
van de avond, terwijl er niet zo'n geweldige bands spelen, gaan we naar een cafe aan de andere kant van de straat. Hier is het bier een stuk goedkoper en de ruim gevulde pitchers komen af en aan, zoveel dat de barman er zelfs een paar gratis weggeeft. Om 0.00 is het dan Doug's verjaardag en hij wordt met een zeer luid 'Lang zal hij leven' naar zijn
36e verjaardag gebruld. Op een gegeven moment zijn we snel weer terug gegaan naar het festival want Strapping Young Lad moest ook nog spelen. Netop tijd komen we aan en Devin Townsend en kornuiten spelen een strakke half uur durende set. Hierna moet het dan gebeuren; Bodycount en Ice-T. Wat een stakkers! Na een paar nummers houden we het voor gezien en hebben we alleen nog moeite om Tijn mee te krijgen. Die vond het blijkbaar wel vet, zij het door veel alcohol ingegeven. Eenmaal in het hotel volgen er nog enkele zeer hilarische momenten met Serge en Stan in de hoofdrol. Wat hier allemaal gebeurde is met geen pen te beschrijven. Ik zeg slechts twee dingen; streaken en de dronken rockster uithangen.

Zaterdag 26-7-2003

Als we wakker worden zien we dat de hotelkamer nogal een puinzooi is geworden. Het gezicht van de schoonmaker even later spreekt dan ook boekdelen. Ha ha. Na het ontbijt gaan we maar weer terug naar het hotel want blijkbaar hebben we toch net wat te hard gefeest gisteren. Tegen een uur of twee maken we toch maar eens aanstalten om weer naar het efstival te gaan. Nog snel even langs Taco Bell (wanneer komt dat nou eens naar Nederland...) en dan naar de Arena. De rest van de dag leg ik nog wat contacten bij Relapse (niet voor Outburst helaas) en komen er nog enkele nieuwe fans naar ons toe die we verblijden met een cd-tje. 's Avonds spelen dan nog Nuclear Assault,
Repulsion en M.O.D. en daar is roadie Stan nog steeds een beetje zuur over; hij heeft heerlijk liggen pitten in een stoeltje op de tribune en ziet slechts nog een stuk van Nuclear Assault. Het loopt dan al tegen twaalven en aangezien we morgen om 10.00 in de trein moeten zitten gaat iedereen snel naar bed.


Zondag 27-7-2003

Om acht uur gaat de wekker en dan blijkt tijdens het inpakken van de koffers en rugzakken dat Jos zijn vliegticket kwijt is. En dat ding wordt ook niet meer gevonden. Voordat we het hotel verlaten nemen we nog uitgebreid afscheid van de mannen van Naglfar (die we
daarna op het vliegveld ook nog zullen treffen). De treinreis van Milwaukee naar Chicago verloopt voorspoedig en zo ook de trip van Union station in Chicago naar het vliegveld.

Iedereen is dan wel vol spanning hoe het nu
met Jos moet. Gelukkig kan hij met bijbetaling toch met ons mee en zitten we laat in de
middag in het vliegtuig. De volgende ochtend, Nederlands tijd, zijn we om 7.00 in Amsterdam en rond 10.00 valt iedereen in zijn eigen Tilburgse bedje in slaap, nagenietend van een geweldige reis die we niet snel zullen vergeten...

Last but not least, wil ik graag het NPI bedanken. Onze USA shows werden mede mogelijk gemaakt door de Toursupport subsidie. THANKS!!!

 
- Tjerk & outburst -
  
-